LESSEN DOOR LIEFDE

Ze was 49 jaar toen haar echte leven begon. Niet vanuit een prachtige hergeboorte maar meer een soort doorstart na een gebeurtenis die je zou kunnen omschrijven als ‘ ctrl-alt-del’ waarbij het delete-gedeelte niet helemaal was gelukt.

Ruw, rauw en uiterst pijnlijk. Letterlijk stopgezet om zichzelf volledig te kunnen resetten.
Niet dat die handeling nou zo eenvoudig was hoor.

Daar waar het ‘ctrl-alt-del’ deel in een zucht plaatsvond heeft het reset proces enkele jaren geduurd en kon de schone lei alleen maar daar zijn door een hoop shit op te ruimen. Een enorme berg shit wel te verstaan. In die berg zaten gedachten die zij over zichzelf had, oordelen over hoe bepaalde dingen zouden moeten gaan, oordelen over zichzelf en anderen, pijnlijke herinneringen die zij kundig als ze was, vele jaren had weg gestopt en er zat veel, heel veel boosheid, gemaskeerd door uiterlijke kilheid.

Voor dat haar echte leven begon leefde ze op halve kracht. Of zoals ze naderhand wel eens zei ‘ze stond voor de helft uit’. Veel ging aan haar voorbij omdat ze regelmatig weg vluchtte in gedachten. Ze leefde vooral met en in haar hoofd. Voelen…dat was haar vreemd.
Dat had een voordeel: ze kon maar moeilijk geraakt worden. En dus ook niet onderuit gaan.

Verdriet kende ze gewoonweg niet….maar liefde ook niet. Ze wist niet hoe het echt voelde.
Ze hield wel van haar kinderen. Een onvoorwaardelijk houden van vanuit een oergevoel dat heel diep van binnen zat. Maar oerliefde sijpelde slechts als een dun stroompje langs de zijkant van haar aanwezige deel naar de oppervlakte. Precies genoeg voor haar kinderen. Niet minder, maar ook niet meer.

Totdat hij daar was. HIJ…de man die haar aanraakte in al haar lichamen. De aanraking van haar etherische lichaam ontketende alles was deels verborgen zat in haar andere lichamen. Voor het eerst in haar leven voelde ze de liefde stromen. Door de verbinding met hem maakte ze verbinding met het universum en ervoer ze hoe hun energieën elkaar raakten en opzweepten tot het niveau waarop zij spirituele en onvoorwaardelijke liefde ervoer die zich manifesteerde wanneer zij samen waren.

Een liefde die ze met hem associeerde en waarvan ze zich niet realiseerde dat het ook haar eigen liefde was en dat die door hem was ontwaakt.

En hoe groter haar liefde groeide, hoe afhankelijker ze werd van hem, de belichaming van haar geluk. En de liefde was enorm.

Met de liefde die vrij kwam, kwam ook de angst voor verlies. Haar pantser brokkelde af en met het ontketenen van de liefde kregen alle andere gevoelens die zij zo vakkundig had weg gestopt eveneens ruim baan.

Ze voelde angst om de eenheid die ze met hem ervoer, kwijt te raken. Ze voelde angst om de passie die zij in hun relatie had terug gevonden te verliezen. En bovenal voelde ze de angst om niet goed genoeg te zijn om van te houden toen hij niet voor haar wilde kiezen. Al haar weg gestopte angsten en de oordelen die ze over zichzelf had groeiden met de dag.

En daar waar ze in haar gevoelsarme bestaan niet geraakt kon worden, ging ze onderuit toen hij haar liefde te verstikkend vond en de herkenning die hij eerder bij haar ontwaarde, niet langer meer zag. Haar emotionele afhankelijkheid van hem had zijn liefde voor haar gedoofd en elke toenadering die zij zocht deed hem een stapje verder weg lopen.

Tot het moment waarop de liefde in zijn aanvankelijk puurste vorm was overdekt met lagen van angst, verwijt, oordelen en afwijzing.

De grond waarop ze enkele maanden had gelopen -die als zachte wolkjes onder haar voeten aanvoelde en die haar al die tijd gedragen had – viel in een klap weg toen de relatie op een zonnige vrijdagmiddag in juli er opeens niet meer was. Weg. Niks meer. Volledig uit contact.

En zij, zij die zoveel van hem hield en nog niet door had dat de liefde die haar zo had overweldigd ook de liefde voor zichzelf was, dacht dat ze niet langer heel was zonder hem.

Toen ze ontwaakte uit haar geforceerde stilstand en de realiteit zoals die daar was wilde accepteren, wist ze diep van binnen dat er maar een weg was naar vrijheid en dat was door al haar spoken in de ogen te kijken en volledig oprecht de plek die zij in haar leven had ingenomen te beoordelen op haar waarachtigheid. Had ze wel een plek ingenomen en zo ja, was die plek wel voor haar bedoeld?

Er volgden stormen en orkanen en dwars door al dat geweld heen vertelde haar dieper weten haar dat het goed zou komen. En wat ‘goed’ dan was, dat wist ze niet maar het sterkte haar vertrouwen in haar eigen kracht en de realisatie dat ze alle antwoorden op haar eigen vragen in zich droeg. En ze realiseerde zich steeds vaker dat de liefde in zichzelf zat en dat de grootsheid daarvan de weg wees naar haar vrijheid.

En dat ze die antwoorden zou krijgen zodra ze bereid was haar lessen te nemen. De lessen van haar leven. De lessen die haar bij haar uiteindelijke doel zouden brengen. Dat wat haar leven zin geeft. Dat waar ze van betekenis is.

Het was de liefde die ze door HEM leerde kennen die haar in zachtheid deed kijken naar al haar zogenaamde onvolkomenheden, die haar boosheid liet oplossen en die het geloof in haar innerlijke kracht deed groeien.

Ze had HEM nodig gehad om te ontdekken dat de liefde al die tijd in haar verscholen had gezeten en ze moest hem verliezen om zich te realiseren dat zij ZELF liefde was. Dat ze al die tijd al heel was geweest.

WAT ZIJN JOUW LIEFDESLESSEN?