DE FUNCTIE VAN WAN-HOOP

Ik heb me gedurende mijn leven regelmatig wanhopig gevoeld. Vorig week nog, toen het me overviel als een zweterige klamme deken die mij smoorde en mij vertwijfeld liet uitroepen: ‘wanneer houdt di eens een keertje op?’

Wat maakt dat die deken om de zoveel tijd uit de kast komt, wat is in vredesnaam hier de functie toch van?

Door mijn ervaring wist ik wel dat ik er maar beter doorheen kon gaan en de storm van negatieve gedachten en gevoelens kon verduren. Er tegen vechten wanneer het daar is, heeft weinig zin. In het verzet zit de grootste strijd en ik weet dat het weer voorbij gaat. This too shall pass….

Maar ondanks dat ik weet dat het komt en gaat wil er wel vanaf, want het put mij uit.

Toen ik vorige week onder die zweterig klamme deken zat en mijzelf de vraag stelde: ‘wat maakt dat ik me nu zo voel en dat ik zulke negatieve gedachten heb, over mijzelf en anderen?’ en ik ging terug in de tijd naar het moment voordat de deken mij ogenschijnlijk overviel realiseerde ik me dat ik niet het leven leef zoals ik het zou willen.

Ik haal geen energie uit sommige contacten. Dat inzicht zat er allang en ik wilde het niet onder ogen komen uit angst voor verlies van de relatie. Maar tegelijkertijd realiseer ik me ‘hoe goed is dan een relatie wanneer je alleen maar geeft en jezelf wegcijfert, kleiner maakt?’
Wat is dan de echte angst die er onder zit?

Angst om alleen te zijn? Angst om het alleen te moeten doen? Angst om niet geliefd te worden?

Ze kwamen in alle hevigheid omhoog en in de ontlading kwam met de tranenstroom het verlossende inzicht dat die angst niet reëel is. Ik leef immers al jaren alleen en doe het hartstikke goed! Ik doe veel dingen al jaren alleen en ik mag trots zijn op de dingen die ik heb gedaan en bereikt. En ik ben geliefd door mensen in mijn omgeving, en daar worden geen voorwaarden gesteld. Daar kan ik zijn zonder mijzelf anders voor te doen.

Dus wat gebeurt er dan in die relaties waar ik soms het gevoel heb dat ik voor een kar word gespannen, waar ik mag opdraven als het de ander uitkomt, waar die ander mij kan vernederen en waar ik elke keer volledig leegloop als ik er ben? Waar ik een plek inneem die mij niet past?

Ondertussen weet ik heel goed dat ik zelf de enige ben die de stap moet zetten. En ik ben zelf degene die mijzelf in die positie brengt waar ik door mijzelf kleiner te maken de ander de ruimte geef om zich groter op te stellen, waar ik zelf meteen in de startblokken sta en opdraaf en waar ik mijzelf figuurlijk om de oren laat slaan. Als ii niet zou willen, zou het niet op deze manier gebeuren.

De vraag die ik anderen vaak stel en ook mijzelf : ‘welke prijs betaal ik voor het aanhouden van deze relaties?’ ‘Wat is de winst?’

De winst is dat ik een schijnzekerheid heb dat ik niet alleen ben en dat ik ‘geliefd’ word, dat ik nodig ben en eerlijk is eerlijk, dat ik het makkelijker vind om in mijn comfortzone te verblijven dan de stap erbuiten te zetten.

Het verlies is duidelijk. De gedachte niet goed genoeg te zijn en de daarbij behoren angst voor verlies maakt dat ik niet echt leef, niet vrij ben.

Het woord wanhoop kent 2 delen:
Wan is mand om het koren te zuiveren van kaf en stro. Zuiveren van datgene wat er niet hoort.
Hoop is de onzekere verwachting dat een bepaalde gewenste gebeurtenis plaatsvindt.

In zijn combinatie wordt kan het een terugkerend negatief patroon worden omdat er geen actie in zit, het is passief. Self-fullfilling…terwijl de intentie van schoonmaken er is.

En omdat er actie nodig is om de beweging maken die nodig is, zal de wan blijven terugkeren totdat de gewenste gebeurtenis vanuit een actieve houding wordt nagestreefd.

Wat staat mij te doen? Ik weet het..

Herkenbaar?